Reviews for காந்தளூர் வசந்தகுமாரன் கதை

சோழர் காலப் பின்னணியில் கணேஷ்–வசந்தின் பழக்கமான குணங்களையே கணேச பட்டரும் வசந்தகுமாரனும் கொண்டிருக்கிறார்கள். கல்கி, சாண்டில்யன் பாணியைப் பின்பற்றும் முயற்சியில் கடினமான பழந்தமிழ்ச் சொற்கள் நிறைய வருகின்றன. வாசிப்பு சலிப்பூட்டவில்லை என்றாலும், சுஜாதாவின் மற்றொரு வரலாற்று நாவலான ரத்தம் ஒரே நிறத்துடன் ஒப்பிடும்போது இது நிறைவளிக்கவில்லை. அவரிடமிருந்து இன்னும் சிறப்பான படைப்பை எதிர்பார்த்ததால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

ராஜராஜ சோழன் காலத்தில் கணேஷ்–வசந்த் கூட்டணியை நினைவூட்டும் கதாபாத்திரங்களுடன் கதை வேகமாக நகர்கிறது. பழந்தமிழ்ச் சொற்கள் பலவற்றுக்குப் பொருள் விளக்கமில்லாதது வாசிப்பைச் சிரமப்படுத்துகிறது. நிகழ்வுகளின் கால இடைவெளியும் பயணங்களும் தெளிவற்றவை; அரண்மனைப் பாதுகாப்பு நம்பும்படியாக இல்லை. பாத்திரங்களுக்குத் தெரிந்த தகவல்களிலும் அவர்கள் பணியாற்றும் இடங்களிலும் முரண்பாடுகள் உள்ளன. இக்குறைகள் இருந்தாலும் விறுவிறுப்புக்காகவும் நகைச்சுவையான உரையாடல்களுக்காகவும் ஒருமுறை படிக்கலாம்.

கணேஷ்–வசந்தைச் சோழர் காலத்துக்குள் கொண்டுவந்ததுபோல் கதையை அமைத்திருக்கிறார் சுஜாதா. வசந்தகுமாரனின் குறும்பும் அவசரபுத்தியும், அவரைக் காப்பாற்றும் கணேச பட்டரின் நிதானமும் வாசிப்பைக் கவர்கின்றன. காதல், ஒற்றுவேலை, அரசியல் சிக்கல்களைச் சேர்த்து அழகாகக் கதை பின்னியிருந்தாலும், பல கேள்விகளுக்கு விடையின்றி முடிகிறது. தர்க்கத்தை அதிகம் ஆராயாமல் கதையாக ரசிக்கலாம்; முழுமையான முடிவுக்காக இரண்டாம் பாகம் வந்திருக்கலாமே என்ற ஏக்கம் மிஞ்சுகிறது.

கதை பரவாயில்லை. ஆனால் ஒரு தொடரின் பகுதியைப் படித்த உணர்வே மிஞ்சுகிறது; அடுத்த பாகம் இல்லாதது குறை.

நம்புவதற்குக் கடினமான திருப்பங்களே கதையை நகர்த்திச் செல்கின்றன. அந்தக் குறையைத் தாண்டி, சோழர் காலத்து கணேஷ்–வசந்தாக வரும் கணேச பட்டர்–வசந்தகுமாரன் கூட்டணிக்காகவும் சுஜாதாவின் நடைக்காகவும் ஒருமுறை வாசிக்கலாம்.

சுஜாதாவின் எழுத்தில் வரும் சங்கத்தமிழ்ச் சொற்கள், குறிப்பாக வசவுச் சொற்கள், கவனத்தை ஈர்க்கின்றன. வரலாற்று நாவலாசிரியராக அவருக்குத் தனி அடையாளத்தை இந்நூல் பெற்றுத் தரவில்லை. இருந்தாலும் கல்கி, சாண்டில்யன் எழுத்துகளின் சாயல் இதில் இருப்பது சிறப்பாகவே தோன்றுகிறது.

பாத்திரங்களும் கதை அமைப்பும் பொன்னியின் செல்வனை நினைவூட்டுவதால் புதுமையற்ற நாவலாகத் தோன்றுகிறது. அபிமதி, வசந்தகுமாரன், கணேச பட்டர் ஆகியோரிடம் குந்தவை, வந்தியத்தேவன், ஆழ்வார்க்கடியானின் சாயல் தெரிகிறது. அத்தியாய முடிவுகளில் திருப்பங்கள் வலிந்து சேர்க்கப்பட்டிருப்பதும், தொடர்கதையை ஒரே நூலாக வாசிக்கும் சோர்வும் ஏமாற்றமளிக்கின்றன. பெரிய கோவில் கட்டப்பட்டபோது மக்கள் நிலங்களை இழந்ததையும் அவர்களின் அதிருப்தியையும் பதிவு செய்திருப்பதே ஒரே ஆறுதல்.

சோழர் காலத் தமிழில் சுஜாதா கையாளும் சொற்கள் ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன. குறும்புக்கார வசந்தகுமாரனும் அவனது ஆசான் கணேச பட்டரும், காதல் உரையாடல்களும் வாசிப்பைச் சுவையாக்குகின்றன. ராஜராஜனும் குந்தவையும் இடம்பெறும் கதையில் வந்தியத்தேவன் இல்லாதது ஏமாற்றம். பல திருப்பங்களுக்கான விளக்கங்கள் கிடைக்காமலேயே கதை முடிவதும் குறை. இருந்தாலும், பொன்னியின் செல்வன் கதை நிகழும் உலகுக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சியான பயணம் செய்த உணர்வைத் தருகிறது.