Reviews for அனல்காற்று

முறையற்ற உறவால் வாழ்க்கையைச் சீரழித்துக்கொள்ளும் ஆணையும் பெண்ணையும் நன்றாகச் சித்தரிக்கிறது. காமம் ஒருவரை எவ்வளவு மோசமான நிலைக்குத் தள்ளக்கூடும் என்பதை எழுத்து அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.

கவித்துவமும் காட்சிகளின் உயிரோட்டமும் ஆழமாக ஈர்க்கும் நாவல். காட்சிகளை உணரவும் அவற்றின் மணத்தை நுகரவும் முடிவதுபோன்ற நெருக்கத்தை எழுத்து தருகிறது. இலக்கியச் சிறப்பில் கல்கியைக்கூட ஜெயமோகன் மிஞ்சக்கூடும் என்று எண்ண வைக்கும் படைப்பு இது. அவருடைய எழுத்தை வேறொரு உயரத்துக்குக் கொண்டுசெல்லும் இந்தக் கதையின் அழகைத் திரைப்படத்தில் முழுமையாகக் கொண்டுவருவது கடினமாகவே தோன்றுகிறது.

மிகவும் மோசமான படைப்பாகத் தோன்றுகிறது. இதைப் பாலுமகேந்திரா ஏன் விரும்பினார், ஜெயமோகன் ஏன் எழுதினார் என்பதே புரியவில்லை.

கதையின் தீவிரத்தையும் அதைத் தொடரும் அமைதியையும் எழுத்தின் வழியே உணர்த்திவிடுகிறார் ஜெயமோகன். வழக்கம்போல அவரது உவமைகள் அருமை.

சாதியால் தாழ்த்தப்பட்ட ஒரு மனிதரையும் சிந்தாதிரிப்பேட்டை போன்ற இடத்தையும் ஜெயமோகன் சித்தரிக்கும் விதத்தில் பல உறுத்தல்கள் உள்ளன. அதே நேரத்தில் பாத்திரங்களும் அவற்றின் வழியே கதை உருவாகும் விதமும் மிகவும் பிடிக்கின்றன. முடிவு மட்டும் வலிந்து அமைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. பாலுமகேந்திரா விரும்பியபடி இதைப் படமாக்கியிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

பாத்திரங்களிலும் முடிவிலும் சினிமாத்தனம் இருந்தாலும், அதைத் தாண்டி ரசிக்க முடிகிறது. முன்னுரையில் சுட்டிய இடங்கள் மட்டுமல்லாமல், பல பகுதிகள் நெகிழ்ச்சியையும் அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்துகின்றன. அவற்றின் உணர்வாழம் சிறப்பாக இருக்கிறது. வாசிப்பு முடிந்த பின்னும் நாவலின் தீவிரம் நீங்காமல் நிற்கிறது.

வித்தியாசமான கதைக்களமும் ஜெயமோகனின் செறிவான நடையும் நாவலுக்குப் பலம். அத்தியாயந்தோறும் தீவிரம் கூடி, பதினான்காவது அத்தியாயத்தில் உச்சத்தை அடைகிறது; அங்கேயே முடிந்திருக்கலாம். பதினைந்தாவது அத்தியாயத்தின் மிகையான அமைதி அதுவரை உருவான உணர்வுக்குப் பொருந்தவில்லை. கதையுடன் ஒட்டாத அந்த முடிவு, முதல் பதினான்கு அத்தியாயங்கள் ஏற்படுத்திய நல்ல மதிப்பை வெகுவாகக் குறைக்கிறது.

இளமையின் மனக்குழப்பங்களும் கேள்விகளும் ஆழமாகத் தோன்றினாலும், அவை தரும் தெளிவு கணநேரத்தில் மறைந்துவிடுகிறது. துணையைத் தேடும் ஆணின் மனத்தில் காமம் ஓர் உந்துதலாகிறது. ஒருவருக்கு எல்லாமுமாக இருந்தவர்கள் மறுநாளே விலகிப்போவதும் வாழ்க்கையின் நிதர்சனமாகிறது. அப்படிப் பிரிந்து செல்பவர்களின் செயல் கொடுமையாகத் தோன்றுகிறது.

அருண் சுசியிடம் மனத்துக்குள் பேசும் நனவோடைப் பகுதிகள் அந்தரங்கமான நெருக்கத்தையும் நெகிழ்ச்சியையும் தருகின்றன. காதலுக்கும் காமத்துக்கும் இடையிலான அவனது தவிப்பு தீவிரமாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் வெளிநாட்டில் வளர்ந்த சுசி, உறவுமுறைக்காகவே நிபந்தனையற்ற காதல் கொள்வதும் எல்லோரிடமும் எளிதில் நெருங்குவதும் வலிந்து அமைக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. இந்தக் குறையைத் தாண்டினால் மிகச்சிறந்த நாவல். சுசியின் பாத்திரத்தில் மாற்றங்களுடன் பாலுமகேந்திரா திரைப்படமாக்கியிருந்தால் முக்கியமான கலைப்படைப்பாக அமைந்திருக்கக்கூடும்.

ஜெயமோகனின் எழுத்துநடை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.