அவர்கள் முன்னால் ஜீப் வந்து நிற்கவும் சரியாய் இருக்க, பார்த்ததுமே உயிர் சுருண்டுவிட்டது ஆதிராவிற்கு.

ரத்னவேல் மகாலிங்கம் ஓட்டுனர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். பார்வையில் கத்தியின் முனையை விட கூர்மை.

பார்த்தவள் வெடவெடக்க அவ்விடத்திலேயே தன்னுயிர் போய்விட்டாலும் நல்லதே என்ற எண்ணம் தோன்றிவிட கால்கள் வேரோடி நின்றுவிட்டது.

ஜீப்பிலிருந்து இறங்கி வந்தவன் அரை இருட்டிலும் அத்தனை அழுத்தமாய் அவர்களை பார்த்தான். அதற்குமேலும் வாய் திறவாமல் இருப்பது நல்லதல்ல என்று நினைத்த யுதர்ஷன் ஆதிராவிற்கு முன் வந்து நின்று,

“நான்...” என்று ஆரம்பிக்க, அவன் முன் கைநீட்டி நிறுத்தியவன்,

“உங்க வீட்டுல கலந்து பேசிட்டு முறையா வந்து பொண்ணு கேளுங்க...” என்று முடித்துவிட்டு ஆதிராவை பார்க்க அவள் ஆணியடித்ததை போல் நின்றுவிட்டாள் அதிர்வில் அசைவின்றி.

யுதர்ஷனுமே இதனை எதிர்பார்க்கவில்லை. நிஜமா என்பதை போல ரத்னவேலை பார்க்க, அவன் ஆதிராவை பார்த்து ஜீப்பில் ஏறும்படி தலையசைத்தான்.

“மாமா...” என்றவள் குரல் நடுங்க,

“ஜீப்ல உட்கார்...” என்று பேச்சு முடிந்தது என்பதை போல சென்று அவன் ஏறி அமர்ந்துகொள்ள ஆதிராவால் அதற்குமேல் நிற்கமுடியவில்லை.

யுதர்ஷனை தான் திரும்பி பார்த்தாள் அவள். அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சம் கவ்விக்கொள்ள அவனை பார்க்க,

“நீ போ. நான் பேசிட்டு வரேன்...” என்றான் யுதர்ஷன் அவளிடம்.

ரத்னவேல் இதனை திரும்பி பார்க்கவில்லை. ஜீப்பை கிளப்பிவிட்டவன் கைகள் முறுக்கி நிற்க அவனின் நரம்புகள் புடைத்து தெரிந்தது.

முன்பக்கம் அவனருகே அமர அஞ்சியபடி பின்னால் ஏறி அமர்ந்துகொண்டாள் ஆதிரா.

அந்த வாகனம் அங்கிருந்து கிளம்பியதும் தானும் தனது பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு வீடு நோக்கி வந்த யுதர்ஷன் வந்தவேகத்தில் நேரத்தை பாராமல் பெற்றோரின் அறை கதவை தட்டினான்.

“என்ன யுதி இந்தநேரத்துல?...” என்று கலைமகள் வந்து கதவை திறக்கவும் கேட்க,

“அப்பா எங்க?...” என்று உள்ளே வந்தவன் சக்கரவர்த்தியும் எழுந்துவிட்டதை கவனித்துவிட்டு ஒருநொடி தான் யோசித்தான்.

“என்ன யுதி?...” சக்கரவர்த்தி கேட்க,

“சேரன் மகாலிங்கம் தங்கச்சி பொண்ணு ஆதிராவை எனக்கு பேசி முடிங்கப்பா. அந்த பொண்ணை தான் நான் விரும்பறேன். கல்யாணமும் பண்ணுவேன்...” என்றவன் முடிந்தது என்பதை போல வெளியேறிவிட அங்கே விக்கித்துப்போய் அமர்ந்துவிட்டார்கள் சக்கரவர்த்தியும், கலைமகளும்.