அறுபதுகளின் இறுதியிலும் எழுபதுகளின் தொடக்கத்திலும் தமிழகத்தில் காந்திய லட்சியங்களிலிருந்து முதலாளித்துவப் பொருளாசையை நோக்கி நிகழும் மாற்றத்தை இந்நாவல் காட்டுகிறது. புதிய கட்சிகளும் சித்தாந்தங்களும் அகிம்சையைக் கேலிக்கும் கேள்விக்கும் விவாதத்திற்கும் உள்ளாக்குகின்றன. காந்தியின் நூற்றாண்டைக் கொண்டாடும் காலத்திலேயே காந்தியவாதியாக இருப்பது பழங்கதையாகிவிட்ட முரணை ஆசிரியர் உணர்த்துவதாகத் தோன்றுகிறது.

கதை நகர்வைவிடக் கருத்துகளை எடுத்துரைப்பதே அதிகம். காந்திய அகிம்சைக்கும் புரட்சிக்கும் இடையிலான விவாதமே முன்னிலையில் இருக்கிறது.

ஆசிரியரின் ஆய்வும் அரசியல் பார்வையும் சிறப்பாக வெளிப்படும் நாவல். காந்திய விழுமியங்கள் மங்கும் சூழலில், அவற்றைப் பின்பற்றும் பெண்ணின் கோபத்தையும் பொருளாசை நிறைந்த உலகுடனான போராட்டத்தையும் காட்டுகிறது. பெண்ணியம், அரசியல் சிந்தனைகள், சுற்றுச்சூழல் குறித்த அக்கறையும் கதையில் இடம்பெறுகின்றன. எனினும் காந்தியத்தையும் சர்வோதயத்தையும் அறிந்திராத இன்றைய வாசகர்கள் அனைவருக்கும் இந்நாவல் பிடிக்கும் என்று சொல்ல முடியாது.

யமுனாவின் சிக்கல் காந்தியக் கொள்கைகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது மட்டுமல்ல; ஒரு பெண்ணாக இந்தச் சமூகத்தில் வாழ்வதிலும் இருக்கிறது. மக்களிடம் செல்வாக்கு குறைந்துவிட்ட ஒரு கொள்கையில் நம்பிக்கை வைத்து, அதன் உயர்ந்த நோக்கங்களை எப்படிப் பரப்புவது என்ற கேள்வி அவள் முன் நிற்கிறது. அவளது வாழ்க்கையின் வழியே காந்தியம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களையும் நாவல் முன்வைக்கிறது.