Reviews for வெண்முரசு – 10 – நூல் பத்து – பன்னிரு படைக்களம்

சகுனி சூழ்ச்சியில் வல்லவன்.

இந்திரப்பிரஸ்தத்திலிருந்து சூதாட்ட அரங்கம் வரை நகரும் கதையில், துரியோதனனின் மனமாற்றங்கள் அழகாகப் புனையப்பட்டுள்ளன. அவையில் பீமன் வெகுண்டெழுந்து பேசுவது ஆறுதலளிக்கிறது; அந்தக் காட்சி இன்னும் நீண்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. அடுத்து வரவிருக்கும் வனபர்வத்தை வாசிக்கும் ஆவலைத் தூண்டுகிறது.

மொழியாளுமை, உளவியல் நுட்பம், ஆழமான பாத்திரப் படைப்பு ஆகியவற்றால் சிறந்து விளங்கும் படைப்பு. தமிழ் இலக்கியத்தில் காலம் கடந்தும் நிலைக்கும் தகுதி கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது. ஜெயமோகனின் அர்ப்பணிப்பு தெரிகிறது; தவறவிடாமல் வாசித்துப் போற்ற வேண்டிய நூல்.

வெண்முரசில் சலிப்பும் வியப்பும் மாறிமாறி வந்தாலும், பழக்கமான களத்தை எடுத்துக்கொண்ட இந்தப் பகுதி முந்தையவற்றைவிட விறுவிறுப்பாக உள்ளது. பகடையாட்டத்தின் பதற்றமும் பாத்திரங்களின் உளவியலும் சிறப்பு. திரௌபதியின் அவமானத்தைப் பெண்களின் உள எழுச்சியோடு அணுகிய விதம் பெரும் வியப்பளிக்கிறது. அதேவேளை, திரும்பத்திரும்ப வரும் பெண்ணுடல் வர்ணனைகள், ஜராசந்தனின் திடீர் குணமாற்றம், வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுப் பின்னர் பீமனும் அர்ஜுனனும் பேசும் வீர வசனங்கள் ஆகியவை உறுத்துகின்றன. குறைகளுடனும் தொடரை மேலும் வாசிக்கத் தூண்டும் பகுதி.

விதியைத் தன் வசப்படுத்திவிடலாம் என்று நம்பாமல், முயற்சியைத் தொடர வேண்டும் என்பது இந்த நூலிலிருந்து பெறும் முக்கியமான கருத்து. எளிதாகத் தோன்றினாலும் பெரிய முடிவுகளை விதியிடம் விட்டுவிடக் கூடாது. ஆண் தன்னுள் பெண்மைக்குரிய பண்புகளையும் வளர்த்துக்கொள்வது, ஆணவத்தைக் கடக்க உதவும் என்பதும் கவனிக்கத்தக்க சிந்தனை.

இதுவரை அறிந்த துரியோதனனிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒருவனை இங்கு காண முடிகிறது. அவனிடமும் அவையினரிடமும் வெளிப்படும் கீழ்மை திடுக்கிட வைக்கிறது. வஞ்சம் தீவிரமடையும் அஸ்தினபுரியின் நிகழ்வுகள், வெண்முரசின் முக்கியமான திருப்பமாக இந்த நாவலை அமைக்கின்றன.