Reviews for வெண்முரசு – 02 – நூல் இரண்டு – மழைப்பாடல்

மகாபாரதத்தை உருவாக்கும் அன்னையரின் மனங்களையும் எண்ணங்களையும் மையமாகக் கொண்ட நூல்.

குந்தி, காந்தாரி ஆகியோரின் பல்வேறு பரிமாணங்களையும் திருமண வாழ்க்கையையும் அறிந்துகொள்ள உதவும் நூல்.

மிகச் சிறந்த நூல். வாசிக்கும் மனநிலை இருக்கும்போது மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டு, நிதானமாகப் படிக்க வேண்டும்.

அரசை நிலைநிறுத்தவும் விரிவாக்கவும் திருமணங்கள் பயன்படுவதை மையமாகக் கொண்டு இந்தப் பாகம் நகர்கிறது. வழக்கமாகக் கற்பனை செய்திருக்கும் சகுனியிலிருந்து மாறுபட்ட ஒருவரை இங்கே காணலாம். காந்தாரி கண்களைக் கட்டிக்கொள்ளும் தருணமும் குந்தியின் சுயம்வரமும் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன. குந்தி எடுக்கும் குடும்ப முடிவுகள் ஆச்சரியமளிக்கின்றன. முந்தைய பாகத்தில் பீஷ்மருக்குக் கிடைத்த முக்கியத்துவம் இங்கே குந்தியின் பாத்திரத்திற்குக் கிடைக்கிறது.

மனத்தில் இத்தகைய எழுச்சியை ஏற்படுத்தும் நூல்கள் அரிது.

காந்தாரத்தின் பாலைவனத்தையும் யாதவ நாட்டின் மழைபெய்யும் புல்வெளியையும் எதிரெதிராக நிறுத்தி, மகாபாரதத்தின் உணர்வுப் பின்னணியை உருவாக்குகிறது மழைப்பாடல். காந்தாரியும் குந்தியும் சந்திக்கும் அரசியல், குடும்ப, மனப்போராட்டங்கள் இதில் மையம் பெறுகின்றன. பெண்களின் உணர்வுகளுக்கும் அடுத்த தலைமுறையின் மோதல்களுக்கும் உள்ள தொடர்பை நாவல் முன்வைக்கிறது. கவிதைநயம் கொண்ட நுணுக்கமான நடை, தர்மம் குறித்த சிந்தனைகளையும் தூண்டுகிறது.

பிறப்பும் இறப்பும் நிறைந்த இந்த நீண்ட நாவலில் பெண்களே அதிகம் நினைவில் நிற்கிறார்கள். காந்தாரி, குந்தி, சிவை, மாத்ரி ஆகியோரின் தாக்கம் ஆண் பாத்திரங்களைவிட வலுவானது. மனித உந்துதல்கள், சமூக விதிகள், அரசை விரிவாக்கும் ஆசை, பிராமணியம், அரசர்களுக்கும் எளிய மக்களுக்குமான வாழ்க்கை வேறுபாடுகள் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன. இந்த ஒரு நூலையே வாழ்நாள் சாதனையாகக் கருதலாம்; இதைத் தாண்டியும் மகாபாரதத்தை விரித்தெழுதும் ஜெயமோகனின் படைப்பாற்றல் வியக்க வைக்கிறது.

மகாபாரதத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் தவறவிடக்கூடாத நூல். குந்தியின் பாத்திரப்படைப்பு சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது; அவள் வழியே பல விஷயங்களை நுட்பமாகச் சொல்கிறார் ஜெயமோகன். சத்யவதியும் குந்தியும் எவ்வளவு முக்கியமான பெண்கள் என்பதை உணர்த்தும் இந்தப் பாகம், வாசிக்க வாசிக்க மேலும் ஈர்க்கிறது.

அளவில் பெரிய நாவலாக இருந்தாலும், முடிந்ததே தெரியாத அளவுக்குக் கதை விறுவிறுப்பாக நகர்கிறது. பழகிய மகாபாரதக் கதையைப் புதிதாக அணுக வைக்கும் மொழிவளமும் கதையோட்டமும் சிறப்பு. நல்லவர், தீயவர் என்ற பழைய வரையறைகளைத் தாண்டி, சூழலும் அனுபவங்களும் மனிதர்களை உருவாக்குவதைக் காட்டுகிறது. சகுனியின் அறிவுத்திறனும் குந்தியின் அரசியல் நுட்பமும் கவனம் பெறுகின்றன. மழையும் நிலக்காட்சிகளும் கதை நெடுக உணர்வோடு கலந்திருக்கின்றன.