Reviews for வணங்கான்

வணங்கானின் தந்தையுடன் அந்தக் காலத்துக்கே சென்று வந்ததுபோன்ற உணர்வைத் தருகிறது கதை. சாதாரண மனிதர்களின் சமூகப் பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள்தான் இன்று நாம் அனுபவிக்கும் சீர்திருத்தங்களுக்கு அடித்தளம் என்பதை உணர்த்துகிறது. சமூகப் பொறுப்புணர்வு நிறைந்த, மனதை ஈர்க்கும் படைப்பு.

கதை இப்படிச் செல்லும் என்பது எதிர்பாராதது. இறுதிப் பக்கங்கள் வியப்பளிக்கின்றன; முடிவும் தலைப்பும் இணையும் விதம் மிகக் கச்சிதமாக அமைந்துள்ளது.

ஊக்கமளிக்கும் புரட்சிகரமான கதை.

வணங்கான் என்ற பெயரின் பின்னணியில் சாதிய ஒடுக்குமுறையும் சுயமரியாதையை மீட்டெடுக்கும் போராட்டமும் விரிகின்றன. கல்வியும் அரசுப் பணியும் கிடைத்தாலும் நீங்காத அவமானங்களை எளிதாக வாசிக்கும்படி சொல்கிறது. கதையில் யானைக்குக் கிடைக்கும் இடம் குறிப்பாகச் சிறப்பாக அமைந்துள்ளது. வெறும் வாழ்க்கைக் கதையாக இல்லாமல் புரட்சிக்கான குரலாகத் தோன்றுகிறது.

ஒடுக்குமுறையிலிருந்து வெளியேறிப் படித்து முன்னேறும் மனிதன், சுயமரியாதையைப் பாதுகாக்க எதிர்கொள்ளும் இன்னல்களே கதையின் மையம். ஏழை மக்கள்மீது நிகழ்த்தப்படும் கொடுமைகள் படிக்கவே அருவருப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. அரசுப் பணியிலும் தொடரும் மிரட்டல்களை எதிர்கொள்ள நேசமணியின் உதவி கிடைக்கிறது. வாசிக்கும்போது குறை தெரியவில்லை என்றாலும், மனதில் நீடித்து நிற்கும் புத்தகமாக அமையவில்லை.

சாதிய ஒடுக்குமுறையையும் தலைமுறைகளாகத் தொடரும் வலியையும் கூர்மையாகப் பேசும் கதை. தந்தையைப் பற்றிய கறுத்தானின் பார்வை மாறுவதில் உணர்வுபூர்வமான ஆழம் இருக்கிறது. அவரது மாற்றத்திற்கு நேசமணியின் வழிகாட்டல் முக்கியமாகிறது. வணங்கான் என்ற பெயரின் பின்னணியைச் சொல்லும் இந்தக் கதைக்கு ஜெயமோகனின் வீரியமான மொழியும் நுட்பமான விவரிப்பும் உயிரூட்டுகின்றன.

வெறும் நாற்பது பக்கங்களில் இவ்வளவு தாக்கம் ஏற்படுவது வியப்பளிக்கிறது. மனிதர்கள் இத்தனை கடுமையான பாகுபாடுகளை அனுபவிக்க நேர்ந்தது வெட்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

நாற்பது பக்கச் சிறுகதை இவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பது எதிர்பாராதது. மையக் கதாபாத்திரத்தின் பின்னணி ஆழமாகச் சொல்லப்படுவதால், அவர் வந்த சூழலையும் அடைந்த மாற்றத்தையும் தெளிவாகக் கற்பனை செய்ய முடிகிறது.

வட்டாரச் சொற்களும் இடப்பெயர்களும் கதையின் காலத்திற்கும் களத்திற்கும் எளிதாக அழைத்துச் செல்கின்றன. சாதி, மத ஒடுக்குமுறைகளைப் பேசும் கதை மனதைத் தொடுவதோடு சிந்திக்கவும் வைக்கிறது. நேசமணி தனது சமூகக் கட்டமைப்புகளைத் தாண்டி உயர்வதும் அவரது வருகைகளும் நெகிழ்வை ஏற்படுத்துகின்றன. ஜெயமோகனின் எழுத்து நடையும் ஈர்க்கிறது; வாசிக்கப் பரிந்துரைக்கத்தக்க கதை.

தந்தை சுயமரியாதையை மீட்டெடுத்த வாழ்க்கையை மகன் சொல்லும் கதை. அடிமைத்தனத்தை ஏற்காமல் ஊரை விட்டு வெளியேறும் கறுத்தான், படித்து அரசுப் பணியில் சேர்கிறார். அதிகாரம் கிடைத்த பின்னும் அவமானங்களையும் அடக்குமுறையையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. எவரிடமும் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காத அவரது உறுதியிலிருந்தே மகனின் ‘வணங்கான்’ என்ற பெயருக்கான அர்த்தம் பிறக்கிறது.