Reviews for உயிர்த்தேன்

தி.ஜாவின் உரையாடல்களும் அறுபதுகளின் உலகைச் சித்தரிக்கும் விதமும் உயிர்த்தேனுக்குப் பலம். செங்கம்மா, அனுசூயா ஆகியோரின் லட்சியப் பிம்பங்கள் நெகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும், அவற்றின் யதார்த்தமின்மையும் நிகழ்வுகளின் நாடகத்தன்மையும் கதையோடு ஒன்றவிடுவதில்லை. அனுசூயாவின் பின்னணி குறித்த இடைவெளிகளும் உறுத்துகின்றன. சில உரையாடல்கள் புன்னகைக்க வைத்தாலும், இது அவரது சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றாக அமையவில்லை.

செங்கம்மா, தி.ஜானகிராமனின் வழக்கமான கதாநாயகிகளின் சாயலிலேயே இருக்கிறார். கதையிலும் சுவாரஸ்யம் மிகக் குறைவு; எதற்காக இந்த நாவல் எழுதப்பட்டது என்ற கேள்வியே மிஞ்சுகிறது.

வாழ்வில் சந்திக்கும் பெண்களிடம் செங்கம்மாவின் சாயலைத் தேட வைக்கும் அளவுக்கு அந்தக் கதாபாத்திரம் மனதில் பதிகிறது.

அழகான மொழிநடையும் மனதைத் தொடும் தருணங்களும் வாசிப்பைச் சுவாரஸ்யமாக்குகின்றன. நம்புவதற்குக் கடினமான சில நிகழ்வுகள்கூட இனிமை தருகின்றன. ஆனால் சில சம்பவங்கள் திடீரெனச் சேர்க்கப்பட்டதுபோல் இருக்கின்றன; பாத்திரங்களின் முடிவுகளுக்கான காரணங்களும் அவற்றின் விளைவுகளும் போதிய ஆழத்துடன் சொல்லப்படவில்லை. சில பாத்திரங்களின் பயணம் நிறைவைத் தரவில்லை; நாவலின் நோக்கமும் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை.

பூவராகனுடன் சிற்றூருக்குச் சென்று வாழ்வது போன்ற அமைதியையும் இன்பத்தையும் தருகிறது இந்த நாவல். ஊரையே குடும்பமாகக் கருதும் அவரது அணுகுமுறையில் தற்சார்புப் பொருளாதாரம், காந்தியம், பொதுவுடைமை ஆகிய சிந்தனைகள் இணைகின்றன. செங்கம்மா பெண்களின் பங்களிப்பை உணர்த்தும் அன்பான பாத்திரமாக விளங்குகிறார். வலிமையான உரையாடல்களுடன் இத்தனை கருத்துகளையும் எளிய கதைக்குள் செறிவாக இணைத்திருப்பது வியக்க வைக்கிறது.

ஊரின் வர்ணனைகள், இயல்பான உரையாடல்கள், மனிதர்களின் குணங்களை வெளிப்படுத்தும் விதம் ஆகியவற்றில் தி.ஜானகிராமனின் எழுத்து வசீகரிக்கிறது. செங்கம்மா மீது அன்பும் அக்கறையும் கொள்ள வைப்பதோடு, மற்ற பாத்திரங்களையும் உயிரோட்டமாகப் படைக்கிறது. எல்லோருமே நல்லவர்களாக இருப்பது சில இடங்களில் விக்ரமன் படத்தை நினைவூட்டினாலும், சக மனிதர்களிடம் அன்பு செலுத்துவதை மையமாகக் கொண்ட நாவல் மனதை நெகிழச் செய்கிறது.

நல்ல கதை; மகிழ்ச்சியான வாசிப்பு.