சுமித்ராவின் இறப்புக்காகக் கூடியவர்களின் நினைவுகள் வழியே அவளுடைய வாழ்க்கை விரிகிறது. உயிரற்ற உடலுடன் தொடங்கும் கதையில், ஒவ்வொருவரும் பகிரும் நினைவுகள் அவளை உயிருள்ள மனிதராக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன. பல உணர்வுகளை எழுப்பும் இந்தச் சித்திரம், வாசிப்பு முடிந்த பின்னும் சுமித்ராவைப் பற்றிய நினைவுகளை மனதில் தங்கவைக்கிறது.

இறப்பு நிகழ்ந்த வீட்டின் அமைதி வாசிப்பு முழுவதும் நிலவுகிறது. அங்கு வருபவர்களின் வழியே சுமித்ராவையும் அவள் வாழ்க்கையையும் அறிகிறோம்; வயநாட்டின் சூழலும் காப்பியின் மணமும் வாசிப்பை அழகாக்குகின்றன. மரணம் மனிதர்களை எவ்வாறு நேர்மையாக இருக்கச் செய்கிறது என்பதையும், ஒருவரது இழப்பு மற்றவர்களை எவ்வளவு நேரம் பாதிக்கிறது என்பதையும் நாவல் காட்டுகிறது. எழுத்தின் அழகு வாசிப்பு முடிந்துவிடக் கூடாது என எண்ண வைக்கிறது.

சுமித்ராவின் மரணத்திலிருந்து தொடங்கும் கதை, இறுதிச்சடங்கிற்கு வருபவர்களுக்கும் அவளுக்கும் இருந்த உறவுகள் வழியே அவள் வாழ்க்கையைச் சொல்கிறது. மரணத்தின் காரணத்தைப் புதிராக்காமல், குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், அண்டைவீட்டாருடன் அவள் வாழ்ந்த விதத்தை அழகாகக் காட்டுகிறது. வழக்கத்திலிருந்து மாறுபட்ட இந்தக் கதை சுமித்ராவுடன் உணர்வுபூர்வமான நெருக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. வாசிப்பு முடிந்த பின்னும் நினைவில் நிற்கும் அவளுக்காகவே படிக்கலாம்.

ஒரு பெண் எழுத்தாளர் எழுதியிருந்தால்கூட இவ்வளவு ஆழம் வந்திருக்குமா என வியக்க வைக்கும் சுமித்ரா.

நினைவுகளின் வழியே வரும் சுமித்ரா மனதைக் கவர்கிறாள்.