நாடற்றவர்களின் அலைச்சலை வாசகரும் உணரும்படி எழுதுகிறார் ஷோபாசக்தி. ஜெபானந்தனின் போர்க்காயங்கள் நாடுகள் கடந்தும் தொடர்வதும், அகதி வாழ்வு காதலையும் மனிதத்தையும் சிதைப்பதும் கனமாகப் பதிவாகின்றன. சாதாரண வாழ்க்கை கிடைத்த பின்னரும் சாதி, மத அடையாளங்களைப் பற்றிக்கொள்ளும் முரணையும் நாவல் காட்டுகிறது. இரு முனைகளிலிருந்தும் தொடங்கிப் படிக்கக்கூடிய அமைப்பு புதிய முயற்சி; எங்கிருந்து தொடங்கினாலும் இழுத்துக்கொள்கிறது. காட்சிகளாக விரியும் எழுத்து தமிழ் நாவலின் சாத்தியங்களை விரிவாக்குகிறது.

எழுத்தின் தீவிரமும் வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் விரியும் நிகழ்வுகள் இறுதியில் ஒன்றிணையும் விதமும் வியக்க வைக்கின்றன. கதை, நிகழ்வுகளின் வரிசை, அதை முன்வைக்கும் முறை என அனைத்தும் எதிர்பார்ப்பை மிஞ்சுகின்றன. மிகச் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதத் தோன்றுகிறது.

புத்தகத்தின் இரு முனைகளிலிருந்தும் வாசிக்கத் தொடங்கக்கூடிய கதைசொல்லல் முயற்சி சிறப்பாகக் கைகூடியிருக்கிறது. அரசியல் தஞ்சம் தேடும் பயணமும் தஞ்சம் கிடைத்த பின்னரும் தொடரும் வாழ்வுப் போராட்டமும் விரிவாகச் சொல்லப்படுகின்றன. இலங்கைப் போரின் கொடூரக் காட்சிகள், காதல், குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை நேர்க்கோட்டில் செல்லாத கதை அமைப்பு இணைக்கிறது. முதல் பக்கத்திலிருந்தே தொடர்ந்து வாசிக்கத் தூண்டும் நடையுள்ள, தவறவிடக் கூடாத நாவல்.

அகதிகளின் வாழ்க்கையையும் சிறைவாசத்தையும் சொல்லும் இந்த நாவல், வாசகருக்கு நெருக்கமான உணர்வைத் தருகிறது.