Reviews for சாய்வு நாற்காலி

சாய்வு நாற்காலியை வாசிக்கப் பொறுமையும் முயற்சியும் தேவை. தென்பத்தன் கிராமத்தில் சுயநலமிக்க முஸ்தபாக்கண்ணுவையும், அவனது வன்முறையில் துயருறும் மனைவியையும் மையமாகக் கொண்டு கதை நகர்கிறது. வாசித்து முடிக்கும்போது தமிழின் முக்கியமான படைப்புகளில் இதற்கு ஏன் இடமிருக்கிறது என்பது புரிகிறது. சிறந்த நாவல்.

வட்டார மொழியைப் புரிந்துகொள்ள இந்த நாவல் வாசகரிடம் உழைப்பைக் கோருகிறது. முதல் நூறு பக்கங்களைத் தடுமாறிக் கடந்துவிட்டால், தென்பத்தனின் கடந்த காலத்துக்குள் எழுத்து அழைத்துச் செல்கிறது. பிறப்பையும் ஆண்ட சாதியையும் பெருமையாகப் பேசும் போக்குகள் வலுப்பெறும் சூழலில், முஸ்தபாக்கண்ணுவின் கதை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

இருநூறு ஆண்டுகாலக் குடும்ப வாழ்க்கையை நகைச்சுவை, எள்ளல், சோகம், அன்றாட உண்மை ஆகியவற்றோடு அழகாகச் சித்தரிக்கிறது நாவல். அரசர்களையும் அரசியல் நிகழ்வுகளையும் தாண்டிச் சாதாரண மக்களின் வாழ்வை அறிய முடிகிறது. கடலோர முஸ்லிம் சமூகத்தின் பழைய தலைமுறையினர் பேசிய சொற்களையும் சொற்றொடர்களையும் எழுத்தில் தக்கவைத்திருப்பது இதன் முக்கியத்துவம். மாறிவரும் பேச்சுவழக்கில் மறையும் மொழிக்கு இந்நூல் ஓர் ஆவணமாகிறது.

தரவாட்டுக் குடும்பத் தலைவரான முஸ்தபாக்கண்ணு வழியாக நாஞ்சில் நாட்டுப் பழக்கவழக்கங்களையும் மருமக்கதாயத்தையும் முஸ்லிம் குடும்பங்களில் நிலவும் பெண்ணடிமைத்தனத்தையும் சிறப்பாகச் சொல்லும் கதை.

தென்பத்தன் கிராமத்தையும் முஸ்தபாக்கண்ணுவின் மனவோட்டத்தையும் அருகிலிருந்து காண்பதுபோல் எழுதுகிறார் தோப்பில் முஹம்மது மீரான். பரம்பரைப் பெருமை பேசி, உழைக்காமல் சொத்துகளை விற்று, பெண்களை ஒடுக்கும் அவரது நினைவுகளோடு குடும்ப வரலாறும் விரிகிறது. தமிழும் அரபும் கலந்த வட்டார மொழி இருந்தாலும் வர்ணனைகள் வாசிப்பைத் தடையின்றி நகர்த்துகின்றன; இறுதியில் உள்ள சொல்விளக்கங்களும் உதவுகின்றன. பெண்வழிச் சொத்துரிமையான மருமக்கதாயமும் கவனிக்கத்தக்கது. வலுவாகப் பரிந்துரைக்கக்கூடிய நாவல்.

பழம்பெருமையில் திளைக்கும் நிலவுடைமைச் சமூகத்து மனிதரை மையமாக வைத்து, கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் இடையே கதை நகர்கிறது. பெண்களை நுகர்வுப் பொருளாகவும் மனைவியை அடுப்படிக்கு உரியவளாகவும் நடத்தும் ஆதிக்கத்தை நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. அதிகாரத்துக்கு அடிபணிவதும் சுயநலத்துக்காக எதையும் செய்வதும் இதில் அம்பலமாகின்றன. பெண்கள் மீதான இந்த ஒடுக்குமுறை இன்றும் தொடர்வதை நினைவூட்டுகிறது.

படிப்படியாகச் சிதையும் உடல்களையும் நிலங்களையும் மையமாகக் கொண்ட நாவல். எழுத்து மெதுவாக நகர்ந்தாலும் ஆழமாக மனதில் பதிகிறது.

முஸ்தபாக்கண்ணு வீட்டிலுள்ள பழம்பொருட்களை விற்கும்போதெல்லாம், மார்த்தாண்டவர்மாவுக்கு உதவிய பவுரீன் பிள்ளையின் வரலாறு சிறிது சிறிதாக வெளிவருவதுதான் நாவலின் சுவாரசியமான பகுதி. மற்றபடி, தன்னை மட்டுமே பெரிதாக நினைத்து, பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் இன்பம் காணும் முஸ்தபாக்கண்ணு, பாலியல் வக்கிரங்களும் கொண்டவர். அவரது கொடுமைகளுக்குத் தண்டனை கிடைப்பதே இல்லை.

முன்னோர் பெருமையைப் பேசிக்கொண்டே உழைக்க மறுக்கும் முஸ்தபாக்கண்ணு, குடும்பச் சொத்துகளை விற்று வாழ்கிறார். ஒவ்வொரு பொருளும் வீட்டுக்கு வந்த பின்னணியை அறியும்போது, அவை விற்கப்படுவது மனதை வருத்துகிறது. மனைவியை அடித்துத் துன்புறுத்தும் அவரது வாழ்க்கை வழியாக, கணவன், பணம், அதிகாரம் ஆகியவற்றுக்கு அடிமையாக்கப்பட்ட பெண்களின் நிலையை நாவல் காட்டுகிறது. இயற்கையை வர்ணிக்கும் வரிகளும் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன.

செவ்வியல் நாவலுக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு சாய்வு நாற்காலி. தமிழ் இலக்கியத்தின் மிகச் சிறந்த பாத்திரங்களில் ஒன்றாக முஸ்தபாக்கண்ணு நிற்கிறார்; திரையிலும் காண விரும்ப வைக்கும் பாத்திரப் படைப்பு அது. அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய நாவல்.