புலம்பெயர்ந்தவர்களின் வேர்த்தேடலும் தொடரும் இடப்பெயர்வுகளும் பேய்ச்சியின் மையமாகின்றன. வெவ்வேறு காலங்களில் நிகழும் கதைகளை இணைக்கும் அமைப்பு இதற்குப் பொருத்தமாக உள்ளது. ஓலம்மாவின் சமூகப் பிணைப்பும் மணியத்தின் தனிமனித நோக்கும் எதிரெதிராக நிற்கின்றன. பெண்களின் ஆக்கும், அழிக்கும் ஆற்றல்களைச் சித்தரிக்கும் நாவல், மணியத்தின் வழியாகப் பகுத்தறிவுக்கும் அறத்துக்குமான உறவைப் பற்றிய கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. நிலம் மாறும்போது வாழ்வும் பண்பாடும் வேரோடு பெயர்வதை உணர்த்துகிறது.

மிக எளிய மொழியில் சிறப்பாகக் கதை சொல்லும் நாவல் பேய்ச்சி. ஓலம்மா, மணியம், ராமசாமி ஆகியோரின் வாழ்க்கைகள் ஒன்றையொன்று சந்திக்கும் விதமும், நிகழ்வுகளை நேர்கோட்டில் சொல்லாமல் முன்பின்னாக அமைத்திருப்பதும் வாசிப்பைச் சுவாரசியமாக்குகின்றன.

ஒடுக்கப்படும் பெண்ணிடமிருந்து எழும் உக்கிரத்தைப் பேய்ச்சி ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது. தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை நகரங்களை நோக்கி மாறுவதையும், நிலத்தின் மாற்றங்களையும், நாட்டார் தெய்வ வழிபாட்டையும் இணைத்து வாசிக்க இடமளிக்கிறது. புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கும் பிற சமூகங்களுக்கும் இடையிலான பண்பாட்டுப் பரிமாற்றமும் இதில் கவனம் பெறுகிறது. மனிதர்கள் தாங்கக்கூடிய மன, உடல் எல்லைகளையும் அவற்றைக் கடக்க முடியாத தருணங்களையும் ஆராயும் நாவல்.

மலேசியத் தமிழர்களின் வாழ்வையும் நம்பிக்கைகளையும் நிலக்காட்சிகளோடு உயிர்ப்பாகச் சித்தரிக்கிறது பேய்ச்சி. நடை சிறப்பாக அமைந்துள்ளது; தெளிவான மையம் புலப்படாததும் வாசிப்புக்குத் தடையாக இல்லை. பாலியல் சித்தரிப்புகள் மிகுதியாக இல்லாத நிலையில் நூல் தடைசெய்யப்பட்டதற்கான காரணம் புரியவில்லை. சில இடங்களில் தொடர்ச்சி அறுந்தாலும், அண்மைக்காலத் தமிழ் நாவல்களில் முக்கியமான படைப்பாகத் தோன்றுகிறது.