பேருந்துகளை இயக்கும் பணிமனையின் உலகையும் தற்காலிகப் பணியாளர்களின் நெருக்கடிகளையும் நேர்மையாகப் பதிவு செய்கிறது நெடுஞ்சாலை. தொடக்கத்தில் தொழில்நுட்பச் சொற்கள் தேவையற்ற திணிப்பாகத் தோன்றி வாசிப்பைத் தடுக்கின்றன; பின்னர் கதை தடையின்றி நகர்கிறது. வட்டாரப் பேச்சும் நகைச்சுவையும் சிக்கலான உறவுகளைக் கையாளும் நேர்த்தியும் சிறப்பு. சென்னைப் பயணத்தின் சோர்வையும் இடர்களையும் உணரச் செய்கிறது. ஆழமான தத்துவமோ செறிவான மொழியோ இல்லாவிட்டாலும், போக்குவரத்துத் தொழிலாளர்களை மேலும் மதிக்க வைக்கும் முக்கியமான பதிவு.

தற்காலிகத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வின் வழியே தொண்ணூறுகளின் அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது நெடுஞ்சாலை. மிகைப்படுத்தலோ ஆசிரியரின் கருத்துத் திணிப்போ இல்லாமல் இயல்பாக நகர்கிறது. கடைசி நூறு பக்கங்களில் பழுதான பேருந்தின் சென்னைப் பயணத்தை விவரித்தாலும் தொய்வில்லை. நகைச்சுவை என்ற பெயரில் வரும் சில வரிகள் மட்டும் உறுத்துகின்றன; மற்றபடி குறை சொல்ல இடமில்லை.

அரசுப் பேருந்துகளின் அன்றாட இயக்கத்துக்குப் பின்னால் எத்தனை மனிதர்களின் கதைகள் இருக்கின்றன என்று எண்ண வைக்கிறது நெடுஞ்சாலை. மூன்று தற்காலிகப் பணியாளர்களுடன் நகரும் கதை, தொலைதூரக் கிராமங்களையும் இணைக்கும் போக்குவரத்துத் துறையின் பங்கை நினைவூட்டுகிறது. கண்மணி குணசேகரனின் கதைசொல்லலும் நடுநாட்டு மொழியும் வாசிப்புக்குச் சுவை சேர்க்கின்றன; விருத்தாசலம் பணிமனை நினைவில் நிற்கிறது.

பேருந்துகளையும் பேருந்து நிலையத்தையும் சுற்றியே கதை நகர்ந்தாலும், உயிரோட்டமுள்ள மனிதர்கள் நிறைந்திருக்கிறார்கள். நக்கலும் நையாண்டியும் கடைசிவரை வாசிப்பை விறுவிறுப்பாக வைத்திருக்கின்றன. தற்காலிகத் தொழிலாளர்கள் அலட்சியமாக நடத்தப்படுவதும், நிரந்தரப் பணிக்காக அவர்கள் பல சிரமங்களைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருப்பதும் வேதனையளிக்கின்றன.

போக்குவரத்துத் துறையின் அன்றாடப் பணிகளை நுணுக்கமாகவும் அன்போடும் பதிவு செய்வதே நாவலின் பெரிய பலம். ஓட்டுநர், நடத்துநர், மெக்கானிக் ஆகியோரின் வேலைகளுக்குப் பின்னுள்ள கணக்குகளும் நெருக்கடிகளும் அறியாத ஓர் உலகை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. சிரிப்போடு சிறு வருத்தத்தையும் தரும் நகைச்சுவை நாவலெங்கும் இருக்கிறது. பிறர் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களை அறியாமல் அவர்களை எவ்வளவு எளிதாக மதிப்பிடுகிறோம் என்றும் சிந்திக்க வைக்கிறது.