அன்றாடம் பயன்படுத்தும் உப்புக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் உழைப்பாளிகளின் துயரங்களைப் பொன்னாச்சியின் வாழ்வின் வழியே காட்டுகிறது ‘கரிப்பு மணிகள்’. இது ஒரு பெண்ணின் அல்லது குடும்பத்தின் கதை மட்டுமல்ல; கவனிக்கப்படாத சமூகத்தின் பதிவு. பசி, உடல்நலப் பாதிப்புகள், ஓய்வற்ற உழைப்பு ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனிதர்களின் வாழ்வை நெருக்கமாக உணர்த்துகிறது. நாம் வாசிப்பதோடு அடுத்த தலைமுறைக்கும் வாசித்துக் காட்ட வேண்டிய நாவல்.

எழுபதுகளின் இறுதியில் தூத்துக்குடி உப்பளங்களைச் சார்ந்து வாழ்ந்த மக்களின் துயரங்களை, பொன்னாச்சியின் பார்வையில் கனமாகச் சொல்லும் நாவல். வட்டாரப் பேச்சும் கள ஆய்வின் அடிப்படையிலான சித்திரிப்பும் இயல்பாக அமைந்துள்ளன. பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் கொடுமைகளையும் வர்க்கப் போராட்டங்களையும் தேவையின்றி நீட்டாமல் பதிவு செய்கிறது. செயற்கையான மகிழ்ச்சியான முடிவைத் தர முயலவில்லை. அன்றைய கூலி முறையில் பொதுவுடைமைச் சிந்தனையின் தேவையையும் உணர்த்தும், மனதைப் பாரமாக்கும் படைப்பு.

எழுபதுகளின் தூத்துக்குடி உப்பளத் தொழிலாளர்களின் துயர வாழ்வை ராஜம் கிருஷ்ணன் பதிவு செய்திருக்கிறார். குறைந்த கூலி, கடும் வேலைப்பளு, அடிப்படை வசதியின்மை, குழந்தைத் தொழிலாளர் நிலை என அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகள் நாவலில் இடம்பெறுகின்றன. இயல்பான நெல்லைத் தமிழ் உரையாடல்கள் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன. உழைப்பாளிகளின் வாழ்வை அணுகியிருக்கும் ஆய்வு உழைப்பும் ஆசிரியரின் மொழித்திறனும் பாராட்டத்தக்கவை.