Reviews for அசுரகணம்

தன்னை மற்றவர்களைவிட அறிவாளியாகவும் தனித்துவமானவனாகவும் கருதும் ராமனின் தற்பெருமை கடும் எரிச்சலூட்டுகிறது. ஐம்பதுகளின் பதின்பருவ ஆணைத் துல்லியமாகச் சித்தரித்திருப்பதைப் பாராட்டுவதா, அவனுக்கே இவ்வளவு இடம் கொடுத்ததை விமர்சிப்பதா என்ற குழப்பம் நீடிக்கிறது. பெண்களை இழிவாகப் பார்க்கும் போக்கும் உறுத்துகிறது. சுவாரசியமான ஹேமாவின் தாயாரையும் ராமனின் பார்வையிலேயே காண வேண்டியிருக்கிறது. அவருக்கும் ராமனுக்கும் இடையிலான ஈர்ப்பையோ, அவரது பார்வையையோ மையமாக்கியிருந்தால் இன்னும் ஆர்வமூட்டியிருக்கும். நாவல் குறுகியது என்பது ஆறுதல்.

தனக்குத் தெரிந்த தத்துவங்களையும் தகவல்களையும் கதாபாத்திரத்தின் வழியாகக் கொட்டிவிடுகிறார் ஆசிரியர். அதைச் செய்வதில் அவரது எழுத்துத் திறன் சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது.

மிகச் சிறந்த படைப்பு. இருந்தாலும், இன்னும் செம்மையாகத் தொகுத்திருந்தால் மேலும் சிறந்திருக்கும்.

மனிதச் சிந்தனைகளுக்கு முடிவே இல்லை. இறுதியில் ஒன்றும் தெரியவில்லை என்ற நிலைக்கே வருவதென்றால், இவ்வளவு ஆழமாகச் சிந்திப்பதன் பயன் என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது.

மனத்தில் எழும் சிந்தனைகள் அனைத்தையும் சொல்லிவிட முயலும் எழுத்து. மீண்டும் நிதானமாக, ஆழ்ந்து வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

வெளியில் நடக்கும் சம்பவங்களைவிட மனத்துக்குள் நிகழ்பவையே இந்த நாவலை நகர்த்துகின்றன. மையக் கதாபாத்திரத்தின் எண்ணங்களோடு உரையாடுவது போன்ற கதைப்போக்கு தொடர்ந்து வாசிக்கத் தூண்டுகிறது. மனம் தன்னிச்சையாக எங்கெல்லாம் செல்கிறது என்பதைப் பல கோணங்களில் சிந்திக்க வைக்கும் வெற்றிகரமான எழுத்துச் சோதனை. அதன் சிந்தனை ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு வாசிப்பு மட்டும் போதாது.

தொடர்கதைகளே நாவல்களாகக் கருதப்பட்ட காலத்தில் எழுதப்பட்ட சிறப்பான தத்துவ நாவல். மேற்கத்தியச் சிந்தனைகளை எதிர்கொள்ளும் இந்திய மனத்தின் தேடல் இதில் இருக்கிறது. சமூகத்தோடு கலந்து வாழ்வதே எதிர்பார்க்கப்படும் இருபதாம் நூற்றாண்டு இந்தியாவில், தனித்து நிற்கும் ஒரு மனிதனைப் பற்றிய கதை ஆர்வமூட்டுகிறது.