எளிய வேலையைக்கூடச் சரியாகச் செய்ய முடியாத கணேசனின் பிழைப்புப் போராட்டமே கதை. மலையாளச் சொற்கள் அதிகம் கலந்துள்ள எழுத்தில் பிராமணப் பேச்சுவழக்கும் வெளிப்படுகிறது.

நல்ல மனமும் அன்பும் இருந்தாலும் பிழைக்கத் தெரியாத கணேசனின் அலைச்சலே கதை. சிறுவயதில் தாயை இழந்து உறவினர்களின் செல்லத்தில் வளரும் அவனால் எந்த வேலையிலும் நிலைக்க முடியவில்லை. உறவினர்களை நாடி ஊர் ஊராகச் செல்வதும் கோயில்களுக்குச் செல்வதும் அவனுக்கு நிலையான வாழ்வைத் தருவதில்லை. இப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் இன்றும் இருக்கலாம்; ஆனால் கணேசன் அளவுக்கு அப்பாவியாக இருப்பார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

சாமர்த்தியத்தையும் பொருளாதார வெற்றியையும் வைத்து மனிதர்களை மதிப்பிடும் சமூகத்தின் அளவுகோல்களைக் கணேசன் வழியே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது அசடு. அவனை உயர்த்திப் பேசாமலேயே அவனது நேர்மையையும் இயல்பையும் உணர்த்துவது காசியபனின் திறமை. நினைவுகளினூடே நகரும் கதைசொல்லலும் சிறிய உரையாடல்களும் மிகையற்ற உணர்வுகளும் பாத்திரத்தை மனதில் பதிய வைக்கின்றன. சிக்கலான தருணங்களையும் விரசமின்றிக் கையாண்டு, குறைந்த பக்கங்களில் ஒரு வாழ்வை இவ்வளவு நிறைவாகச் சொல்லியிருப்பது வியப்பளிக்கிறது.

நூற்றுச் சொச்சம் பக்கங்களில் ஒரு மனிதனின் வாழ்வை நுண்ணுணர்வோடும் நகைச்சுவையோடும் சித்தரித்திருக்கும் குறுநாவல். எதிர்பார்ப்புகளை முழுமையாக நிறைவேற்றுகிறது.

பெரிய சாதனைகளோ குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகளோ இல்லாத கணேசனை நாவலின் மையமாக்கியிருப்பது துணிச்சலான முயற்சி. நூற்றுச் சொச்சம் பக்கங்களில் அவனது முழு வாழ்வையும் பதிவு செய்திருக்கும் காசியபனின் அசடு, மிகச் சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாகக் கருதத்தக்கது. இவ்வளவு தாக்கம் தரும் படைப்பு இன்று போதிய கவனமின்றி இருப்பது வருத்தமளிக்கிறது.