Reviews for அன்பே ஆரமுதே

தஞ்சாவூர் பேச்சு நடையும் அழகான உரையாடல்களும் வரிகளை மீண்டும் ரசிக்க வைக்கின்றன. டொக்கியின் வழியே நல்ல குணத்துடன் சாமர்த்தியமும் தேவை என்பதை ஆசிரியர் காட்டுகிறார். அவளது தந்தை வரும் காட்சிகளும் மங்களம் பாட்டியின் தவிப்பும் மனதைத் தொடுகின்றன; சுப்புசாமியின் வெளிப்படையான அன்பும் ஈர்க்கிறது. ஆனால் ரங்கனைத் தீயவனாகக் காட்டுவதற்காகச் சுயநலமான காசியை நல்லவனாக்குவது ஏன் என்பது புரியவில்லை.

மிகச் சிறந்த எழுத்தாளரான தி. ஜா.விடமிருந்து எதிர்பார்த்த அளவுக்கு இந்த நாவல் அமையவில்லை.

தொடரின் பகுதிகளாக வாசிப்பதும் சுவாரசியமாக இருக்கிறது. அறுபதுகளின் தொடக்கத்துச் சென்னை, டெல்லி நகரங்களையும் அங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கையையும் திரைப்படக் காட்சிகளைப் போலத் தி. ஜா. கண்முன் கொண்டுவருகிறார்.

உறவுகளையும் உலகியல் வாழ்வையும் துறவியின் மனநிலையோடு அணுக முடியுமா என்பதை நாவலாக்கியிருக்கிறார். அனந்தசாமியின் வாழ்க்கையில் தாயன்பிலிருந்து தொடங்கி உறவுகள் விரிந்துகொண்டே செல்கின்றன. சிக்கலான கதையை நேர்த்தியாக அமைத்திருக்கிறார். வாசிப்பு முடிந்த பின்னும் இந்த மனிதர்கள் சென்னையில் எங்கோ வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

திருமணத்தைத் தவிர்த்துச் சென்றவர் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு துறவியாக இருக்கையில், மணக்கவிருந்த பெண்ணைச் சந்திப்பதிலிருந்து ஓர் அபூர்வ நட்பு உருவாகிறது. அன்பு, துணை, கடமை குறித்த சமூக வரையறைகளை இந்த உறவின் வழியே நாவல் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. பிற பாத்திரங்களின் வாழ்க்கையும் சரி, தவறு என்ற தீர்ப்புகளின் சிக்கலை உணர்த்துகிறது. மனித உணர்வுகளை நுட்பமாக அணுகும் எழுத்து; முடிந்த பின்னும் பாத்திரங்கள் நினைவில் தொடர்கின்றன.

தன் காலத்தைத் தாண்டிய சிக்கலான உறவுகளை எழுதுவதில் ஜானகிராமன் வல்லவர். இன்னும் முன்பே படித்திருக்க வேண்டிய நூல் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்துகிறது.